Duivelse middelmatigheid: Krimp – Justine le Clercq **

on

Dit kleine boekje (152 p.) vond ik op het schap der nieuwigheden in de Leuvense bibliotheek. De cover trok me wel aan. Een karaktervolle tekening (van Tamara Muller) met gemengde techniek – inkt, potlood  en een vleugje aquarel. Maar zoveel karakter de cover toonde, zo weinig kan de inhoud van dit Haagse Bonnie-and-Clyde-doorslagje overtuigen.

Het boek steekt nochtans vlotter van wal dan een hovercraft:

Ik leid een normaal leven. Dat weet ik zeker. Er is een appartement, een auto en een baan. Niet eens een slechte baan, niet eens een slechte auto.

images-2We maken kennis met Lina die een bijrol lijkt te spelen in het leven van haar vader Hugo, topchef en eigenaar van een befaamde Haagse bistro. Door de afwezigheid van een moederfiguur en het koele machogedrag van haar vader – zo noemt hij haar te pas en te onpas ‘Konijntje’ – loopt ze in de armen van een ‘linke’ kerel, Rick. Ze slapen in hotels en knopen de eindjes aan elkaar door gewapende overvallen te plegen op kleine zelfstandigen.

Ook in het leven van Rick speelt Lina een bijrol. Ze mag chauffeur spelen bij de overvallen en wordt gedoogd in het criminele milieu. Wanneer Rick uiteindelijk in de gevangenis beland, komt ze er makkelijk vanaf met een vermaning op het politiebureau. Het lijkt wel of ze nergens goed in is, dat ze veroordeeld is tot middelmatigheid. Een kenmerk dat haar vader verafschuwt. En zo slaat het gemis aan vaderliefde en erkenning om in een soort wrok dat haar volledig verteert:

Wrok is graag alleen. Het wil er niet gelijk uit, zoals liefde. Het wil zich niet manifesteren, zoals vrolijkheid. Het isoleert je eerst, zoals een sekte dat doet. Wrok is een kind dat je eerst vertedert, dat je zijn zin geeft en verwent. Je tucht het niet, je geeft het geen grenzen aan. Je voert de wrok met je dagelijkse ergernissen, met de dingen die het leven nu eenmaal in petto heeft.

Geen spectaculaire terugkeer van Rick, ultieme wanhoopsdaad of woedeuitbarsting. Ik hoef hier geen ‘spoiler alert’ te plaatsen. 18083_49fa63ffc19e564e2cb284d00cc71b60_largeJustine le Clercq schetst de gemoedstoestand van de moderne mens. Veroordeeld tot zichzelf en compleet in de war in zijn zoektocht naar authentieke erkenning van zijn medemens. Er is geen troost voor Lina noch een vooruitzicht. Ze besluit met ‘Was er maar iets geweest wat mij met het leven had verzoend.’

In de binnenflap staat ‘Krimp is een huiveringwekkende zoektocht naar de oorsprong van vrouwelijk geweld.’ Het is niet duidelijk of de uitgever hetzelfde boek gelezen heeft als ik of het misschien gewoon goed vond klinken. Maar huiveringwekkend  is het dus zeker niet en veel vrouwelijk geweld moet je niet verwachten in deze roman. Karakteranalyse van een middelmatige vrouw was juister geweest maar dat verkoopt natuurlijk voor geen meter. Bij mij levert het twee sterren op.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s