Top 3 van 2017

on

Toen ik gisteren alle eindejaarslijstjes van de bloggers zag binnenlopen op Bloglovin’, begon het te kriebelen om ook mijn top de wereld in te sturen. 2017 is het eerste volledige jaar dat ik op mijn boekenblog schreef en ik heb het volgehouden! Het is nochtans niet evident van elk gelezen boek een boeiende recensie te schrijven – dat zullen de meeste bloggers wel herkennen. Bij sommige boeken lijkt het schrijven van de recensie wel langer te duren dan het lezen van het boek…

Ik las dit jaar 35 boeken waarvan 6 de hoogste score kregen (de meeste boeken kregen goede recensies in de kranten – geen garantie tot succes evenwel). De volledige lijst kan je vinden in ‘sterrenstof‘ waar ik alle boeken met quotering bijhoud. Uit deze 6 boeken haal ik een top 3 die ik iedereen zou durven aanraden – hoewel ik uit de lijstjes van anderen leer dat smaken wel heel hard kunnen verschillen. Van sommige boekenbloggers ken ik nog geen 1% van de door hen gelezen boeken – de soms schreeuwerige boekencovers die hier figureren doen niet het beste vermoeden.

Goed, een blog is geen plaats voor een elitaire zedenpreek maar een enthousiasmerend eiland vol positivisme gespeend van alle ironie. Ooit al een blog met smiley’s gezien? Godbetert!

Waar blijft die top drie nu eigenlijk?
1. Stefan Hertmans – De bekeerlinge
2. Alessandro Baricco – Zijde
3. Maurice Gilliams – Elias of het gevecht met de nachtegalen

Een beetje een chauvinistische top drie zo merk ik nu – met twee Belgen – maar volledig terecht. Hertmans heeft een ambachtelijk vertelniveau bereikt waar anderen niet enkel van dromen maar ook gillend wakker van worden ’s nachts. Ik denk bijvoorbeeld aan Joost de Vries die met Oude meesters mij het meest wist te ontgoochelen dit jaar.

Maurice Gilliams was geen evidente keuze maar een ontdekking waar de leesreis mooier was dan de bestemming (is dat niet zo bij elke grote klassieker). Een boek om traag te lezen en op te gaan in een idyllische kinderwereld die er eigenlijk nooit geweest is. Nostalgie kleurt alles bij met zachte kleuren. Het eerste deel is dan ook wazig en multi-interpretabel maar het tweede deel van het boek geeft er toch een maatschappijkritische wrange twist aan. Elias is een soort peter Pan die niet ouder wil worden en zich afzet tegen vernieuwing en verandering. Een thema in 1936 en vandaag nog niet verdwenen, zo voel ik het aan.

En dan een veilige tweede; Alessandro Baricco. Een rastalent – licht mysterieuze verhalen met vreemde hoofdpersonages die meestal op zoek zijn naar iets wat ze niet vinden of iets te hard hun best doen en de essentie daarbij uit het oog verliezen. Slimme psychologische romans die volgens mij iedereen kunnen bekoren.

Zo, dat was het voor 2017, op naar 2018. Mijn voornemen is om nog selectiever te gaan lezen – mijn lijst van alle viersterrenrecensies uit de (één) krant is ondertussen al niet meer bij te houden. Ik heb ondertussen wel de literaire canon ontdekt en ga daar zeker nog een paar klassiekers uit pikken. Voor de rest kan ik nog verder met de vijfsterrenrecensies uit de krant, haha. En alle tips van jullie zijn ook welkom! Beter één goede tip dan tien goede recensies.

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. elmganneke schreef:

    Ik vind het leuk om te zien dat bij veel bloggers er boeken in hun top 3 (5 of meer…) staan waar ik nog nooit van heb gehoord. Ook de boeken in jouw top 3 zijn voor mij onbekend. Elias of het gevecht met de nachtegalen spreekt mij wel aan.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s