Recensie: Arnon Grunberg – Bezette gebieden ****

Curb your enthusiasm Arnon Grunberg kan belachelijk goed schrijven. Hij schrijft een zwierige roman bijeen met het gemak waarmee u en ik een spiegelei bakken. Een roman vol plotwendingen en absurde sketches bovendien. Of wat dacht je van een scène waarin een breiende schoonmoeder naast het echtelijk bed voortplantingsinstructies komt geven. Kadoke denkt niet dat…

Recensie: Ilja Leonard Pfeijffer -Peachez, een romance ****

Geloof, hoop en liefde Het verhaal van ‘Proffie’ en ‘Sarah’ Peachez is een echt liefdesverhaal. De professor klassieke talen – Tertullianuskenner – beleeft een mailromance met een knappe jonge vrouw aan de andere kant van de oceaan. Als lezer heb je al snel door dat dit ‘te mooi om waar te zijn’ is. Die twijfel…

Recensie: Han Kang – Wit ****

Han Kang is een talentrijke Zuid-Koreaanse schrijfster die met Wit genomineerd werd voor de Man Booker International Prize in 2018. Het dunne boekje bestaat uit een twintigtal korte poëtische verhalen gekoppeld aan een woord dat kan geassocieerd worden met de kleur wit – van bakerwindsels tot lijkwade. De ‘witte’ draad doorheen de autobiografische stukjes is…

Recensie: Bret Easton Ellis – White (NF ****)

White is moderne geschiedschrijving door een begenadigd polemist. Bret Easton Ellis neemt geen blad voor de mond om de politieke correctheid van onze post-Empire tijd te fileren. In recht-voor-de-raapse-Jean-Marie-Dedecker-stijl jaagt deze succesauteur zijn lezers de kast op met zijn ‘foute’ meningen over Trump, Kanye West en Hollywood. Maar dat vindt hij zijn goed recht. Freedom…

Recensie: Julian Barnes – The sense of an ending ****

It strikes me that this may be one of the differences between youth and age: when we are young, we invent different futures for ourselves; when we are old, we invent different pasts for others. (p. 80) Zit je verlegen om een originele doordenker over het leven, dan ben je bij Julian Barnes aan het…

Recensie: Cyriel Buysse – ’t Bolleken ****

Nonkelken was dood… Dat is de eerste zin van ’t Bolleken. Je zou onmiddellijk kunnen aanvullen, leve nonkelken! Want zijn opvolger en enige erfgenaam, meneer Vital staat al klaar. En nonkelken blijft zijn achterneef achtervolgen vanuit de kist. Zoals de achterflap terecht opmerkt: de ironie van het lot. Hoezeer meneer Vital de fouten van zijn…

Recensie: Robert Walser – De wandeling ****

De man op de foto is Robert Walser. Op zijn laatste wandeling keerde hij niet meer terug. Hij ligt als het ware te slapen in de sneeuw. Het beeld is tekenend voor de man die na jaren in de psychiatrie alleen nog kon wandelen en niet meer mocht schrijven. Stiekem bleef hij echter maniakaal verder…

Recensie: Tommy Wieringa – De heilige Rita ****

Tommy Wieringa blijft voor altijd in ons hart als schrijver van het onvergetelijk Joe Speedboot. De heilige Rita heeft dezelfde vertelkracht maar swingt net iets minder. De taal is wel nog om duimen en vingers bij af te likken, Wieringa is een echte vakman. Alleen het verhaal is wat in mineur en lijkt meer op een…

Bill Bryson – Een kleine geschiedenis van bijna alles ****

Bill Bryson vat 4,5 miljard jaar aardse geschiedenis samen in 440 pagina’s. Dat lijkt onmogelijk maar deze man slaagt er zelfs in om het bevattelijk en amusant te houden. Straffe uitspraak nodig over de big bang, Newton, Lucy, klimaatverandering of genetica? Koop dit boek en breng uw vrienden en collega’s in verwarring met straffe weetjes…

Imre Kertész – Onbepaald door het lot ****

Imre Kertész schrijft over zijn lotgevallen in de concentratiekampen als was het een verslag over een uit de hand gelopen schoolreis. Hij oordeelt nog veroordeelt. Hij is eerder verbaasd dat hij zo naïef in zijn eigen ongeluk loopt en ternauwernood overleeft. Hij komt eerst aan in Auschwitz maar wordt gelukkig snel overgebracht naar Buchenwald waar…

Recensie: Koen Peeters – De mensengenezer ****

Koen Peeters schrijft een boek en hij doet dat goed. Met deze halve quote (dank u Frank Vanderlinden) zou je Koen Peeters kunnen typeren. Hij schrijft zo vlot dat je de vertelstem in je hoofd zijn werk kunt laten doen en met je ogen dicht kan lezen. De scenes zijn uit het leven gegrepen en…

Recensie: Hella S. Haasse – Oeroeg ****

Oeroeg is zo’n klassieker waarmee je niet onmiddellijk uitpakt op café. Het is een beetje braafjes en de toon is heel genuanceerd. Geen straffe uitspraken of diepgravende filosofische overpeinzingen over kolonialisme en Nederlands-Indië. Ik denk dat Hella Haasse deze novelle – in 1948 – schreef met veel nostalgie naar haar eigen jeugd. Net als het…

Hugo Claus – Een slaapwandeling ****

Het is ondertussen 10 jaar geleden dat Hugo Claus besliste dat het ‘ut’ was. De gelegenheid voor heel wat media om zijn werk terug onder de aandacht te brengen. En de gelegenheid om eens een minder bekend boek van hem ter hand te nemen. Ik koos voor de novelle Een slaapwandeling – 73 A-vijfjes lang….

Recensie: Paolo Cognetti – De acht bergen ****

Paolo Cognetti is er in geslaagd een roman te schrijven die perfect de tijdsgeest weet te vatten. De moderne mens die zichzelf continu voorbij holt en tegelijk krampachtig zoekt naar innerlijke rust. Hij doet dat met een treffende metafoor en kaapt daarmee veel prijzen (oa. de Premio Strega, de belangrijkste literaire prijs in Italië) en…

Recensie: Tomas Espedal – Tussen april en september ****

“Het Nederlandse debuut van een van de grootste schrijvers van Noorwegen” bloklettert de achterflap van het boek – zij het in gewone letters. Maar goed we kennen niet zoveel Noorse schrijvers, dus heel indrukwekkend is dat niet, maar toch, het trok mijn aandacht op het schap der nieuwigheden in de bib. Twee weken later las…

Alessandro Baricco – Mr Gwyn ****

Alessandro Baricco – die trouwens vorig jaar een eredoctoraat ontving aan de KU Leuven – heeft me met Zijde (1997) al aangenaam verrast dit jaar en doet dit nu opnieuw met Mr Gwyn (2015). Zijn recept is min of meer hetzelfde en dat blijkt en blijft (te) werken: een mysterieuze, licht getormenteerde man van middelbare leeftijd…