Recensie: D.H. Lawrence – Lady Chatterley’s lover **

Schandaal! D.H. Lawrence schreef in de jaren 20 van de vorige eeuw een schandaalboek over een seksueel vrijgevochten vrouw. In de (toen) expliciete sekscènes verkennen de aristocratische lady Chatterley en de spichtige jachtopziener Oliver Mellors elke hoekje  van diens boshut. Lady Chatterley bloeit helemaal open en stelt haar burgerlijke, saaie leventje in vraag. De affaire…

Recensie: Bret Easton Ellis – White (NF ****)

White is moderne geschiedschrijving door een begenadigd polemist. Bret Easton Ellis neemt geen blad voor de mond om de politieke correctheid van onze post-Empire tijd te fileren. In recht-voor-de-raapse-Jean-Marie-Dedecker-stijl jaagt deze succesauteur zijn lezers de kast op met zijn ‘foute’ meningen over Trump, Kanye West en Hollywood. Maar dat vindt hij zijn goed recht. Freedom…

Recensie: Willem Vermandere – Volle dagen ***

Willem Vermandere heeft 4 jaar als pater-in-opleiding in het klooster doorgebracht. Net op tijd ‘smeet hij zijn kap over de haag’. Maar het vormde hem voor de rest van zijn leven. Daarna is hij nog even godsdienstleraar geweest maar hij kreeg het niet meer uitgelegd aan die ‘jonge gasten’. Uiteindelijk heeft hij zich bekeerd tot…

Recensie: Edouard Louis – Weg met Eddy Belleguele ***

Dit is de Franse versie van De helaasheid der dingen. Een jonge intelligente knaap groeit op tussen zijn zuipende en vloekende gezinsleden en telt de dagen af tot hij aan deze marginaliteit kan ontsnappen. Van bij het begin voel je dat het gaat lukken. Anders had de schrijver zijn ervaringen niet met ons in mooi…

Recensie: Michel Houellebecq – De kaart en het gebied ***

Wat is er mis met de kaart en het gebied? Dat vraag ik me nu al weken af. Het is een ‘goeie’ Houellebecq met alle kenmerkende ingrediënten; maatschappijcynisme, vlot geschreven, portie seks en een laagje filosofie. Tot daar een aangename leeservaring. Maar er treedt wat verzadiging op. Je zou het met Brusselmans kunnen vergelijken, je…

Recensie: Cyriel Buysse – ’t Bolleken ****

Nonkelken was dood… Dat is de eerste zin van ’t Bolleken. Je zou onmiddellijk kunnen aanvullen, leve nonkelken! Want zijn opvolger en enige erfgenaam, meneer Vital staat al klaar. En nonkelken blijft zijn achterneef achtervolgen vanuit de kist. Zoals de achterflap terecht opmerkt: de ironie van het lot. Hoezeer meneer Vital de fouten van zijn…

Recensie: Marek Sindelka – Materiaalmoeheid *****

Ik lees normaal geen thrillers maar dit is het meest bloedstollende verhaal dat ik sinds lang las. Marek Sindelka vertelt in een waanzinnig scherp tempo de vlucht van twee broers naar en door Europa. Het vertelperspectief zit heel dicht op de twee jongens en maakt het hele verhaal claustrofobisch spannend. Hun koortsige kamikazetocht naar ‘een…

Recensie: Michel Houellebecq – Onderworpen *****

Ik ben Houellebecq terug beginnen lezen dankzij Dirk De Wachter. In zijn boek Borderline Times citeert hij veelvuldig uit de romans van Houellebecq. Houellebecq toont natuurlijk ook graag wat er allemaal misloopt in onze ‘beschaving’. Hijzelf is een misantrope alcoholist en zijn hoofdpersonages leven op dezelfde brandstof. Het zijn eenzaten die moeilijk aan een vrouw…

Recensie: Tommy Wieringa – De heilige Rita ****

Tommy Wieringa blijft voor altijd in ons hart als schrijver van het onvergetelijk Joe Speedboot. De heilige Rita heeft dezelfde vertelkracht maar swingt net iets minder. De taal is wel nog om duimen en vingers bij af te likken, Wieringa is een echte vakman. Alleen het verhaal is wat in mineur en lijkt meer op een…

Cal Newport – Diep werk (NF)

Diep werk is een zelfhulpboek voor pré-millenials met heimwee naar de tijd dat men zich nog kon vervelen en zich langer dan 10 minuten per dag kon concentreren. Wat ik vooral onthouden en toegepast heb: zet al je social media apps waar je aan verslaafd bent (= je checkt ze dwangmatig meerdere keren per dag)…

Recensie: J.D. Salinger – De vanger in het graan *****

Dat is gewoon de moeilijkheid. Je vindt nooit een plek waar het lekker vredig is, want zo’n plek bestaat niet. Je denkt misschien wel dat er zoiets is, maar als je er eenmaal bent en als je even niet oplet, sluipt er iemand naar binnen en schrijft ‘Fuck’ waar je bijstaat.

Recensie: Ray Bradbury – Fahrenheit 451 **

Fahrenheit 451 past in het rijtje 1984 en Brave New World – klassiekers in het genre der dystopische roman. Ze schetsen een deprimerend beeld van de toekomst waar het individu volledig gecontroleerd wordt door een totalitaire staat. In elk van deze romans staat een individu op dat van onder de hersenspoeling weggeraakt en als dissident…

Recensie: Franz Kafka – Het kasteel *****

Als je een boek wil lezen over hoe macht en hiërarchie in een samenleving echt werken dan is dit bij het beste wat er ooit geschreven is (of je moet een biografie over Trump lezen, dat kan ook). De realiteit overtreft de fictie, zegt men dan, maar hier is het tegendeel waar. De lotgevallen van…

Imre Kertész – Ik, de ander *****

Imre Kertész (1929 – 2016) was een Hongaarse jood die als tiener de concentratiekampen overleefde en als schrijver de nobelprijs literatuur kreeg in 2002. Zijn afkomst en de holocaust zijn twee fundamentele elementen die in zijn werk terugkeren. Zijn ervaringen in de concentratiekampen verwerkte hij in zijn eerste roman Onbepaald door het lot. Een roman die…

Recensie: Adelbert Von Chamisso – De wonderbaarlijke geschiedenis van Peter Schlemihl *****

Deze wonderbaarlijke geschiedenis is een literair onehitwonder uit 1813 dat sindsdien overal ter wereld vertaald en gelezen werd. Martin Michaël Driesen – zelf een voortreffelijk schrijver cf. Rivieren, blaast met deze vertaling het werk nieuw leven in. Driesen doet dit met veel respect voor de oorspronkelijke sfeer en het historisch (charmant licht archaïsch) taalgebruik. Dat Driesen…

Recensie: Donald Niedekker – Oksana **

Oksana gaat niet over Oksana en in zekere zin toch weer wel. Het hoofdpersonage heet Lena. Lena is ballerina en verliest haar beide ouders bij de kernramp in Tsjernobyl. Ze groeit verder op bij haar ‘baboesjka’ en danst in balletvoorstellingen tot ze door haar knie zakt en haar carrière abrupt eindigt. En dan slaat het…

Recensie: Valeria Luiselli – Vertel met het einde ***

De Standaard bloklettert ‘een mokerslag!’ met vijf sterren er onder. En dat voor “een essay in veertig vragen” van 134 pagina’s. Gefundenes fressen voor deze blog van een vermoeide meerwaardezoeker. En wat blijkt: noch moker noch slag. Een beetje van slag misschien maar niks dat me echt kon verrassen, laat staan met verstomming slaan. Ik…